X
تبلیغات
کارشناسی ارشد شیلات - تکثیر و پرورش ماهی

کارشناسی ارشد شیلات

ارشد شیلات، تحصیلات تکمیلی شیلات و زیست دریا

تست تکثیر و پرورش ماهی


+) علت اصلی محدودیت در افزایش طول کانال‌های دراز پرورش قزل آلا چیست؟

1) کاهش جریان آب   2) انباشت فضولات   3) کاهش اکسیژن محلول   4) انتشار سریع بیماری‌ها


پاسخ) 2. توضیح در ادامه مطلب


برچسب‌ها: تست تکثیر و پرورش ماهی
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم اسفند 1391ساعت 12:2  توسط گروه تخصصی مدرسان ارشد شیلات  | 

انواع مهاجرت در ماهيان


   ماهيان بدلايل متفاوت زيست محيطي مهاجرت ميكنند. مانند مهاجرتهاي تغذيه اي، مهاجرت توليد مثلي، مهاجرت براي دفع انگلها و … بطور كلي ماهيان داراي مهاجرتهاي زير مي باشند:

1. ماهيان آنادراموس( بالارو ): اين ماهيان قسمت اعظم عمر خود را در دريا مي گذرانند و براي توليدمثل به آب شيرين مهاجرت مي كنند، مانند ماهيان آزاد، ماهي سفيد و دهان گردان .. به عبارتي ديگر به ماهيان آزاد ”رودكوچ” گويند .

2. كاتادراموس(پايين رو): ماهياني كه محل اصلي زيست آنها آب شيرين است ولي براي توليدمثل به آب شور (دريا) مهاجرت ميكنند و دريا كوچ هستند مانند مارماهي) .. ) Anguila anguila

3. ماهيهاي آمفي دراموس(هردو رو): اين ماهيان از آب شيرين رودخانه به دريا و بالعكس مهاجرت ميكنند و انگيزه اين مهاجرتها توليد مثل يا تخمريزي نيست، بلكه براي برآوردن ساير نيازهاي خود مانند غذا صورت ميگيرد مانند گوبي ها Ayuو  

4.ماهيان پوتامودراموس: اين ماهيان هميشه درآب شيرين زندگي و در همانجا مهاجرت ميكنند. مانند قزل آلاي خال قرمز كه از قسمتهاي پايين رودخانه به قسمتهاي بالاتر مهاجرت ميكند .

5.ماهيان اوشينودراموس ( اقيانوس رو ): ماهياني كه تمام عمر خود را در دريا و اقيانوس سپري كرده و از يك قسمت به قمست ديگر مهاجرت ميكنند، مانند اغلب تن ماهيان و كيلكاي خزر .


+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم دی 1391ساعت 12:25  توسط گروه تخصصی مدرسان ارشد شیلات  | 

مزاياي پرورش ماهي:


امروزه آبزی پروری به عنوان یکی از مهم ترین منابع تولید مواد غذایی مورد احتیاج انسان پذیرفته شده است و متخصصان آن را به عنوان مطمئن ترین راهکار جهت کاهش فشار بر ذخایر آبزیان و صید بیش از اندازه می دانند.  پرورش دهندگان آبزیان ( ماهی ) شیوه ی احداث مزارع پرورشی را به سمتی سوق داده اند که تعداد بیشتری از آبزیان را در فضای محدودی پرورش دهند و با این روش بازده پرورشی را افزایش دهند.

پرورش ماهي به عنوان يكي از منابع تامين پروتئين داراي مزاياي ذيل است :

1. ماهي و ساير آبزيان جزو حيوانات خونسرد هستند و براي تنظيم و ثابت نگه داشتن حرارت بدن خود هيچ گونه انرژي مصرف نمي كنند و در مقايسه با حيوانات ديگر استعداد رشد بيشتري دارند.

2. چگالي بدن ماهي و ديگر آبزيان شناور تقريبا نزديك به چگالي آب بوده، از اين رو انرژي زيادي براي شناور كردن خود نياز نداشته و انرژي به دست امده از طريق غذا را صرف رشد مي كنند .

3. نظر به اينكه مواد غذايي طبيعي بخصوص فيتو پلانكتون و زئو پلانكتون در محيط آب تقريبا به صورت يكنواخت پراكنده اند، بنابراين صرف انرژي براي يافتن غذا در آبزيان نسبت به جانوران خشكي زي خيلي كمتر شده و انرژي غذا صرف رشد خواهد شد .

4. با انتخاب روش هاي مختلف پرورش ماهي و با توجه به رژيم هاي غذايي متفاوت در ماهيان مي توان در پرورش هاي توام از تمامي توليدات آب استفاده كرد كه موجب بالا رفتن توليد در واحد سطح خواهد شد .

5. هزينه ي توليد ماهي خيلي ارزان تر از توليد گوشت هاي ديگر است زيرا بعضي از ماهيان پرورشي از غذايي استفاده مي كنند كه توليد آنها با حداقل امكانات مقدور است .

6. وابستگي توليدات آبزيان به ارز بسيار كم يا در حد صفر است .

7. هزينه ي پرورش ميزان معيني ماهي به مراتب كمتر از هزينه ي صيد آن از منابع ابي است .



برچسب‌ها: مزاياي پرورش ماهي
+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم دی 1391ساعت 11:15  توسط گروه تخصصی مدرسان ارشد شیلات  | 

ماهی تیلاپیا tilapia


   تیلاپیا یکی از نخستین ماهیان پرورشی می باشد. خصوصیات پرورشی مثبت تیلاپیا عبارتند از تحمل کیفیت پایین آب و تغذیه از گستره وسیعی از ارگانیسمهای مغذی طبیعی. محدودیتهای بیولوژیک در پرورش تجاری تیلاپیا عبارتند از عدم تحمل درجه حرارت زیر 50 تا 52 درجه فارنهایت و همچنین رسیدگی جنسی سریع که منجر به این می شود که ماهیها پیش از آنکه به اندازه فروش بازار برسند، تخمریزی کنند.

   تیلاپیا نام گروهی از سیچلایدهای بومی آفریقا می باشد. این گروه شامل جنسهای پرورشی مهمی شامل Oreochromis و Sarotherodon است. خصوصیات متعددی این ماهیان را از سایر انواع متمایز می سازد اما احتمالاً مهمترین ویژگی مربوط به رفتار تولید مثلی می باشد. تمام گونه های تیلاپیا لانه ساز هستند. تخمهای لقاح یافته در درون لانه توسط ماهی مولد مورد محافظت قرار می گیرند. گونه های هر دو جنس Sarotherodon و Oreochromis تولید مثل دهانی دارند. تخمها در درون لانه لقاح می یابند اما بلافاصله والدین تخمها را در دهان می گیرند و طی دوره انکوباسیون و نیز چند روز پس از تخم گشایی، از آنها نگهداری می کنند. در گونه های متعلق به Oreochromis، فقط ماهیان ماده تولید مثل دهانی را انجام می دهند در حالی که در گونه های متعلق به Sarotherodon، جنس نر و یا هر دو جنس نر و ماده دارای تولید مثل دهانی هستند.

   طی نیم قرن اخیر، پرورش دهندگان ماهی در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان، پرورش تیلاپیا را آغاز نموده اند. امروزه تمام تیلاپیاهای مهم تجاری خارج از آفریقا، متعلق به جنس Oreochromis هستند و بیش از 90 درصد کل تیلاپیاهای پرورشی تجاری خارج از آفریقا، شامل تیلاپیای نیل می باشد. گونه های پرورشی غیر رایج عبارتند از تیلاپیای آبی (O. aureus)، تیلاپیای موزامبیک (O. Mossambicus) و تیلاپیای زنگی (O. urolepis hornorum). اسامی علمی گونه های تیلاپیا طی 30 سال اخیر بارها اصلاح شده و سردرگمی هایی را به وجود آورده است. اسامی علمی تیلاپیای نیل با عناوین Tilapia nilotica، Sarotherodon niloticus و در حال حاضر نیز Oreochromis niloticus می باشد.

تیلاپیا شباهت زیادی به sunfish و crappie دارد اما به راحتی می توان آن را از روی خط جانبی منقطع تشخیص داد. آنها دارای بدن مرتفع و از پهلو فشرده هستند و باله پشتی طویل دارند. بخش جلویی باله پشتی به شدت خاردار است. خارها در باله های شکمی و مخرجی نیز یافت می شوند.

   گونه های پرورشی اصلی تیلاپیا را می توان از روی الگوی متفاوت نوارهای روی باله دمی تشخیص داد. تیلاپیای نیل دارای نوارهای عمودی کامل و مشخص می باشد، تیلاپیای آبی نوارهای منقطع دارد و تیلاپیای موزامبیک دارای نوارهای ضعیف و یا فاقد نوار در باله دمی می باشد. جنس نر تیلاپیای موزامبیک دارای پوزه رو به بالا می باشد. الگوهای رنگ بدن و باله ها نیز می تواند به تشخیص گونه ها کمک کند. تیلاپیای نیل نر بالغ دارای رنگبندی خاکستری یا صورتی در ناحیه گلو می باشد در حالی که تیلاپیای موزامبیک رنگبندی زردتری دارد. معمولاً رنگبندی شیوه قابل اطمینانی برای تعیین گونه تیلاپیا نیست زیرا محیط، وضعیت رسیدگی جنسی و منبع غذایی، تأثیر عمده ای روی رنگ بدن این ماهی می گذارند.

   تیلاپیای قرمز، گونه مطلوبی است زیرا شباهت آن به snapper قرمز دریایی، ارزش تجاری بالاتری به آن می بخشد. تیلاپیاهای قرمز اولیه، جهش ژنی یافته اند. تیلاپیای قرمزی که نخست در اواخر دهه 1960 در تایوان تولید شد، دورگه ای از تیلاپیای موزامبیک ماده نارنجی مایل به قرمز جهش یافته و یک تیلاپیای نیل نر معمولی بود. این ماهی، تیلاپیای قرمز تایوانی نامیده شد. یک نژاد دیگر تیلاپیای قرمز در دهه 1970 در فلوریدا از طریق دورگه گیری یک تیلاپیای زنگی ماده با رنگ معمولی با یک تیلاپیای موزامبیک قرمز-طلایی تولید شد.

سومین نژاد تیلاپیای قرمز از طریق دورگه گیری یک تیلاپیای نیل صورتی جهش یافته با یک تیلاپیای آبی وحشی به دست آمد. هر سه نژاد اصلی با تیلاپیای قرمز دیگری با منشأ گزارش نشده و یا با گونه های وحشی Oreochromis دورگه گیری شدند. سرانجام این که اکثر تیلاپیاهای قرمز در آمریکا از منشأ نامعلوم هستند. نژادهای دیگر تیلاپیا که برای رنگ انتخاب شده اند شامل خطوط موزامبیک زرد و طلایی اصلاح نژاد واقعی و تیلاپیای سفید کوه سنگی هستند (یک خط اصلاح نژاد واقعی نشأت گرفته از یک تیلاپیای آبی فرعی که سرانجام با تیلاپیای نیل، دورگه گیری شد. اکثر نژادهایی که برای رنگ انتخاب می شوند، از رشد خوب و کافی به عنوان ماهیان خوراکی پرورشی برخوردار نیستند.

   شناسایی گونه یک ماهی به دلیل دورگه گیری های طبیعی که بین گونه ها رخ می دهد، پیچیده تر می شود. برای تعیین ترکیب گونه ای یک گروه تیلاپیا معمولاً از الکتروفورز استفاده می شود.



برچسب‌ها: ماهی تیلاپیا, tilapia, تکثیر و پرورش ماهی
+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم دی 1391ساعت 10:58  توسط گروه تخصصی مدرسان ارشد شیلات  | 

معیارهای مهم در انتخاب محل:


1. در دسترس بودن محل و کافی بودن زمین برای ساخت تاسیسات مختلف

2. آب کافی و مناسب از نظر کیفیت در محل وجود داشته باشد.

3. انجام آزمایشات خاک

4. نزدیک بودن به راه شوسه و نزدیک بودن به شبکه برق

5. وجود درخت یا فضای سبز در اطراف محل انتخاب شده

6. در دسترس بودن کودهای آلی و منابع غذائی ارزان قیمت در نزدیکی محل انتخاب شده

7. وضعیت توپوگرافی محل طوری باشد که اجازه خاک برداری با هزینه کم را بدهد.

8. اگر از آب رودخانه استفاده می شود باید مشکل سیل و طغیان رودخانه در منطقه وجود نداشته باشد.



برچسب‌ها: تکثیر و پرورش آبزیان, انتخاب محل
+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم دی 1391ساعت 10:49  توسط گروه تخصصی مدرسان ارشد شیلات  | 

نکاتی در مورد سلامتی بچه ماهیان هنگام حمل و نقل:


1. تامین اکسیژن مورد نیاز .

2. چرخش آب مخزن به علت خروج گازهای زائد و یکنواخت شدن دمای آب به وسیله پمپ و پروانه .

3. جلوگیری از افزایش دمای آب  مخزن توسط عایق کردن مخزن ها در روزهای گرم و استفاده از یخ بدون کلر [اگر از یخ کلردار استفاده می شود باید آن را داخل کیسه های پلاستیکی قرار داد و داخل مخزن انداخت .[

4. جلوگیری از ایجاد گازهای سمی در مخزن : ماهیان مختلف در ازا مصرف غذا آمونیاک تولید می کنند. پس از بارگیری و انتقال ماهیان به مخزن های حمل، آمونیاک و بقیه ضایعات تولید شده به سرعت در آب تانک جمع می شود . با توجه به زمان تغذیه ماهیان . فاصله تا مقصد ممکن است ، غلظت آمونیاک موجود در آب به 10 میلی گرم در لیتر یا حتی بیشتر هم برسد. اما با توجه به اینکه 48 ساعت قبل از حمل غذا دهی به ماهیان قطع می گردد تجمع آمونیاک در مخزن ها چندان مشکل ساز نمی باشد .

5. کاهش استرس و هیجان ماهیان: اکسیژن محلول در آب در ساعت اولیه بارگیری به دلیل ایجاد هیجانات و استرس های ناشی از دستکاری ماهیان به هنگام صید و بارگیری به  سرعت کاهش می یابد . به همین جهت لازم است با راه اندازی سیستم هوادهی در 5 تا 10 دقیقه قبل از انجام عملیات بارگیری نیاز اولیه اکسیژن ماهیان بر آورده شود و اکسیژن محلول در آب مخزن صد در صد اشباع شود. غذا دادن به ماهیان قبل از حمل، رعایت سکوت و آرامش در مرحله شمارش و بارگیری و استفاده از داروهای آرام بخش مانند MS222 می تواند در کاهش استرس و بهبود باز ماندگی ماهیان موثر باشد. داروهای آرام بخش علاوه بر کاهش استرس و فعالیت شناگری ماهیان به پیشگیری از زخم های ناشی از هیجانات مانند شکسته شدن باله ها و کنده شدن فلس ها کمک میکند .

6. ضد عفونی کردن بچه ماهیان قبل از انتقال: ضدعفونی کردن بچه ماهیان با هدف برطرف نمودن انگل های جلدی احتمالی به ویژه انگل تریکودنیا در سلامت آنها تاثیر زیادی دارد. برای این منظور از حمام های ضدعفونی کوتاه مدت استفاده می شود .



برچسب‌ها: تکثیر و پرورش آبزیان, حمل و نقل بچه ماهیان
+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم دی 1391ساعت 10:42  توسط گروه تخصصی مدرسان ارشد شیلات  |